Jean-Benjamin Sleiman es arquebisbe latin de Bagdad. Es pas iraquian, mas originari del Liban. Rejunhèt Bagdad en 2001 ont foguèt nomenat arquebisbe, mas coneissiá ja lo país per i aver sejornat anteriorament.
Dins son libre ensaja de dire tot lo mal que pensa del regime dictatorial de Saddam Hussein, emai es vertat que i a fòrça a dire subre la tirania del dictator megaloname. Pasmens ont sentís l¹autor mal d¹aise quand se tracha de tractar de la libertat religiosa dins lo país. Gausa pas dire qu¹aquesta libertat existissiá al moment del « saddamisme », ensaja de contorsions dialecticas per dire de portar la pròva del contrari. Plan solide i capita pas e se pren los pès dins tapís. Per exemple rebremba qu¹es lo raïs que faguèt portar sul drapèu nacional la mencion « allah akbar ».
Endacòm mai nòta qu¹es lo regime de Saddam Hussein que retabliquèt la lei del « mahram ». Aquela lei estipula que las femnas de mens de quaranta cinc ans an lo paire, l¹espós o lo fraire per responsable juridic de lors actes.
Amb aquela lei de la charià, la femnas, tan coma los mainatges, son tractadas en menoras. Mas l¹autor fa mina de desbrembar qu¹aquela virada cap a l¹islamisme se faguèt en 1993, siá parèp la primièra guèrra del gòlfe quand lo dictator aviá politicament besonh del sosten dels islamistas per poder se consiliar una part de la populacion e atal ensajar de balhar lo cambi al demai del monde. Totes los observadors objectius sabon plan pro qu¹èra estat una concession del laïcista facha als obscurantistas. Sabi ben pro qu¹es malaisit per un democrata, quin que siá -e ieu bèl primièr-, de reconéisser qu¹un dictator pòt impausar la libertat de conscéncia. Mas es la vertat e serviriá pas a res de voler defugir la realitat, a despart de voler devenir fòl.
Lo paradòxe amb la tirania impausada pel coran, es qu¹aquesta es mai fascista que non poiriá l¹èsser lo piège del dictators, e podètz creire que Saddam Hussein s¹i coneissiá en la matèira. Aquela impausicion per un dictator d¹una parcèla de libertat es pas causa rara dins lo monde intolerent de l¹islam. Es encara en vigor en Siria, en Tunisia ont los dictators imapusa encara una cèrta libertat religiosa e tanben en Turquia ont aquí es l¹armada que demòra, per l¹endarrèr, al poder. Notarètz amb ieu que dins aquestes quitis paises, los poders autoritaris, emai se parvenan encara a conténer los islamistas, son de mai en mai obligats de lor fa de concessions. Es lo cas en Algeria ont ara la conversion d¹un musulman cap al cristianisme o una autra religion es condemnada per la lei dicha civila e la persona incriminada i es empresonada. Me dirètz qu¹es mendre mal al rebat de çò que se passa dins d¹autres paises musulmans, ont une conversion es passibla de la pena de mòrt. D¹alhors tot aquò es previst pel coran. Es la rason per laquala foguèt malaisit per las quitas autoritats de la Republica francesa de metre en plaça lo Conselh francés del culte musulman. L¹afar durèt d¹annadas per çò que d¹unas organisacions refusavan d¹i participar jos pretèxte que la Republica garantissiá als ciutadans lo drech de cambiar de religion. Res de mai, res de mens ! Ne siem aquí amb l¹islam. Amb l¹islam siem demorats a l¹antiquitat e al jihad. Sabi ben que la majoritat dels aparaires occidentals dels dreches umans refusan aquela realitat, mas es pas en faguent l¹estruci que cambiarán aquesta realitat. De que far calcinar los democratas refugiats dels paises musulmans que comprenan pas aquela cecitat politica.
Mas tornem-ne al libre de Jean-Benjamin Sleiman. Dins l¹obratge fa lo constat que desempuèi la casuda de la dictatura, regna dins lo país la terror de las multiblas milicias islamicas. La terror nisa a cada cantonada.
Mas alara que s¹entrechaplan entre faccions chiitas e sunnistas, aquestas son d¹accòrdi pas que sus un sicut : desquilhar al passatge tot çò qu¹es crestian. Coma o ditz tan plan lo coran (5.51): « O cresents ! Prenètz pas per amics los jusius e los crestians, son amics los unes dels autres. Lo que los predrà per amics acabarà per lor semblar, e dieu serà pas lo guida dels perverses ». Abans l¹envasiment d¹Iracq per las armadas americanas, i aviá tres del cent de la populacion del país qu¹èra crestiana. Desempuèi que la terror islamica regna dins lo país dels dos flumes, mai de la mitat dels crestians son estats obligats de quitar lor patria per se salvar la vida. Le libre balha lo capelet de las persecussions per los que serián interessats de las conéisser. Emai se lo libre es estat escrich per un crestian, òm pòt pas l¹acusar de parcialitat, d¹ont mai que fa plan atencion de frostir pas la susceptibilitat dels fanatiques. Doblidessem pas que Jean-Benjamin Sleiman viu benlèu encara en Iracq (lo libre o ditz pas). Fa pas gaire lo bisbe-patriarca d¹una glèisa orientala es estat escotelat del costat de Mossol.
L¹autor condamna mai que mai de la dhimma, aquela lei que fa sosuman tota persona qu¹es pas musulmana dins un país musulman. Quand los intellectuals democratas occidentals parlan qu¹aquesta lei de la charia, an sempre la penta de ne parlar coma d¹un fach istoric. Per los qu¹aurián perdut lo sens de la realitat, Jean-Benjamin Sleiman torna metre los relòtges a l¹ora : « Quand lo fondamentalisme vos designa sempre l¹Autre coma diferent, o coma un ennemic, justifica la violéncia. En aqueste sègle XXIen encara balbicejant, a l¹ora ont lo vilatge planetari es cada jorn un pauc mai vilatge, cossí l¹Euròpa dels dreches umans poirà coexistir e escambiar amb d¹ensembles umans fanatiques, tampats a tota alteritat ? ».
Un dialògue possible amb l¹islam ? La causa sembla possibla sonque quand aqueste es minoritari. Quand es majoritari, la causa es entenduda. S¹es possible de quilhar de mosquèias a Roma, Marselha o Londras, anatz-vos, quilhar una glèisa, una sinagòga o un temple dins un país a majoritat musulmana. De tot biais coma o rebremba l¹autor, pels musulmans lo monde se divisís sonque en dos territòris. D¹un costat lo dar al-islam (lo territòri de l¹islam) e de l¹autre lo dar al-harb (lo territòri de la guèrra). Es solide qu¹amb un tal esquèma, un tal esperit, ai plan pauc que se pòsque pas far l¹estalvi de la guèrra de las civilisacions. Una guèrra que, mina de res e malgrat l¹intermèdi criminal de las colonisacions, l¹islam a menat e contunha de menar de longa. Semblariá qu¹es a mand de ganhar d¹unes novèls territòris e de purificar los ont es majoritari. Es almens lo constat que fa Sr Jean-Benjamin Sleiman dins son obratge. O fa amb retenguda, dignitat e umanitat.
